Afgelopen maandag zijn we met onze Buddy (beagle) en ons Suzy (zie vorig succesverhaal) naar het dierenasiel getrokken omdat we op de website een kruising terrier hadden gezien die volgens ons wel past in ons gezin. Zijn naam: Nelson. We zijn vroeg thuis vertrokken om toch maar op tijd bij het asiel te zijn, zodat niemand anders de kans zou hebben om Nelson mee naar huis te nemen. Jammer genoeg, hadden we pech, want een Nederlandse mevrouw (van boven in Holland) had Nelson reeds aan een leiband. Ik vroeg meteen "is dat Nelson?" en ja hoor. Ze wist echter nog niet zeker of ze hem wel wilde hebben en ging telefoneren. Ondertussen mochten wij met Nelson en onze andere honden gaan wandelen in een afgesloten ruimte waar het rustiger was. Het klikte meteen. Na een lang telefonisch onderhoud kwam de mevrouw weer terug en vertelde tussen neus en lippen door dat Nelson niet zindelijk was. Ik kreeg de indruk dat ze het ons wat tegen wilde maken, maar het kon ons weinig schelen. Vervolgens vroeg ze ons of wij meteen een hondje wilden hebben. Uiteraard wilden we dat. "Oh" zei ze "ik dacht van Nelson een week mee te nemen om te kijken of het klikt met onze andere honden en mocht dat niet zo zijn dan breng ik hem terug en dan kunnen jullie hem komen halen." Ik raakte daardoor best wel een beetje geïrriteerd, want uiteindelijk is een dier geen radio of tv die je om kunt ruilen als hij niet voldoet. Ik heb haar op een fatsoenlijke manier laten weten dat wij een hond uit het asiel halen om hem te houden en niet na een week terug te brengen. Uiteindelijk zag ze van Nelson af totdat wij bij het kantoortje waren en zeiden dat we hem wilden hebben. Ineens twijfelde ze weer en ging weeeeeeral bellen met het thuisfront. Ik werd toen echt wel boos en heb haar het touw in handen geduwd en ben gaan kijken voor een ander hondje. Ik had vrij vlug een keuze gemaakt, maar kreeg niet de kans om ze te zeggen, want we werden meegenomen naar een hok waar een jonge beagle zat. We stonden daar te kijken en ineens kwam de meneer van het asiel weer aan met...... Nelson en zette hem terug in zijn hok. De Nederlandse mevrouw vond hem waarschijnlijk toch niet de moeite waard. Mijn man en ik konden het niet over ons hart verkrijgen om Nelson daar te laten zitten en een andere hond mee te nemen, want uiteindelijk waren we toch voor hem gekomen. Ik ben het hok in gegaan, heb hem zijn nieuwe tuigje aan gedaan en hij is met ons naar huis gekomen. Wij zijn ervan overtuigd dat Nelson voorbestemd was om zijn leven bij ons door te brengen. En zo zal het zijn. Het is een schatje en.......... hij is wel zindelijk. Bedankt mensen van het dierenasiel! Groetjes van Christiane, Charles, Suzy, Buddy en Nelson van den Brink |